NAGRODA KRÓLA PTAKÓW

W starożytności żyli dwaj bracia: Hong Bu i Nal Bu. Nal Bu

był bardzo bogaty, a Hong Bu był bardzo biedny. Bogaty brat dzieci nie

miał, a Hong Bu miał syna i córkę. I często żona biedaka mówiła:

- To nic, że nie mamy pieniędzy, ale dobrze rosną nam  dzieci.

Hong Bu był tak biedny, że nie miał nawet zagrody. Zrobił ze słomy ryżowej chatę i mieszkał w tej chacie ze swoimi dziećmi i żoną. Aby nie umrzeć z głodu, Hong Bu i jego żona robili i sprzedawali sandały ze słomy. Za każdą parę sandałów oni otrzymywali tylko kilka miedzianych monet, więc zawsze musieli  iść spać głodni.

Ale pewnego razu było tak żałosne lato, że ryżowe pola nawet nie wzrosły. A w wiosce nie było słomy ryżowej z której Hong Bu zrobił sandały. Wkrótce w chacie biedaka nie zostało ani jedno ziarno. Na próżno głodne dzieci cały czas prosiły o jedzenie. Nie było w chacie nawet chrustu do rozpalenia ognia. Żona biedaka płakała, widząc, że jej dzieci umierają z głodu. Nieszczęsny Hong Bu nie mógł znieść łez żony i dzieci. Wcześnie rano pojechał do miasta szukać pracy. A potem żona Hong Bu powiedziała przez łzy do swojego synka:

- Idź do wuja, powiedz mu, że umieramy z głodu i poproś go o pożyczenie przynajmniej jednej miarki ryżu. Jeśli wrócisz z pustymi rękami oznacza, to że twój wujek ma tygrysie nieczułe  serce.

Chłopiec poszedł do domu Nal Bu. Gdy tylko wszedł na pierwsze

podwórko, od razu zobaczył byki, tuczone świnie, tłuste kurczaki, wiele gęsi i kaczek.

Chłopiec nie zdążył dotrzeć na drugie podwórko bo psy rzuciły się nań z warkotem. Pewnie było bardzo dużo dobra u bogatego człowieka, ponieważ trzymał tak wiele wściekłych psów. Pokojówka wyskoczyła na szczekanie psów.

- Wyjść! Krzyknęła na chłopca. - Czego tu chcesz  łajdaku?

- Jestem bratankiem pana Nal Bu - powiedział chłopiec - i ja chcę koniecznie go zobaczyć.

Pokojówka wprowadziła chłopca na dziedziniec i chłopiec zobaczył wujka. Nal Bu siedział na zacienionej werandzie i palił długą fajkę.

Kiedy  wujek zauważył obdartego głodnego chłopca, wyjął z ust fajkę i ze złością zapytał:

- Kim jesteś? Jak się tu dostałeś?

Chłopiec odpowiedział:

- Jestem synem twojego brata. Moja mama i siostra umierają z głodu. Pożycz nam trochę ryżu.

Nal Bu usłyszał prośbę chłopca, uśmiechnął się i odpowiedział:

„Mój ryż jest zamknięty w spiżarni i nie wiem, gdzie schowałem klucz. Jeśli dam ci kawałek mięsa, psy cię zaatakują i pogryzą cię. Jeśli dam ci ciasto - świnie z zazdrości zaczną  cię gonić. Jeśli dam ci miarę otrąb - nie będę miał nic do karmienia krów. Jeśli dam ci garść ziarna - kury przestaną składać jaja ze złości. Więc widzisz , wynoś się stąd i nigdy więcej nie pokazuj się mi w zasięgu wzroku.-Chłopcu ciężko było wrócić do domu bez niczego. Szedł smutny i wciąż myślał, jak mógłby zdobyć choć trochę pieniędzy, żeby nakarmić matkę i siostrę. Nagle zobaczył, że zbliża się Myśliwy. Na nim wisiały martwe zające.

Myśliwy zatrzymał się w pobliżu chłopca i powiedział:

- Zły sęp wywlókł wszystkie kury w naszej wiosce. Ja postanowiłem zabić sępa, ale lata pod samymi chmurami i strzała moja nie może dosięgnąć złoczyńcy.

Chłopiec spojrzał w górę i zobaczył, że  wysoko na błękitnym niebie krąży sęp.

- Schowaj się za tymi krzakami - powiedział chłopak do myśliwego. I kiedy sęp zanurkuje, nie przegap tego!

Gdy tylko Myśliwy przyczaił się za krzakami leszczyny, chłopiec

rzucił się na ziemię, wyciągnął i udawał martwego. Leżał bez ruchu minutę, dwie, trzy i sęp krążył nad nim i krążył. Musiał to być bardzo stary i ostrożny ptak. Sęp długo patrzył na rozłożonego chłopca i w końcu nie mógł tego znieść i zaczął schodzić w dół. Gdy tylko sęp usiadł na piersi chłopca, świsnęła strzała

- i sęp upadł, skrzydła rozłożyły mu się szeroko.

- Dziękuję - powiedział myśliwy do chłopca. - Odważny jesteś  i mądry. Nigdy nie udałoby mi się zabić tego złodzieja bez ciebie. Tu dla ciebie garść monet w nagrodę. Zachwycony chłopak schował pieniądze i pobiegł do domu.

W chacie zobaczył swojego ojca. Hong Bu nie mógł znaleźć żadnej pracy i siedział przy kominku głodny i smutny. Ale kiedy syn położył przed nim pieniądze, Hong Bu natychmiast się rozweselił. poszedł na rynek w mieście, kupił słomę ryżową i zaczął od nowa robienie sandałów dla sąsiadów.

Mijał dzień po dniu i niepostrzeżenie nadeszła wiosna. I wiosną ptaki przyleciały i zaczęły budować swoje gniazda. I zbudowały dwie jaskółki gniazdo tuż nad wejściem do chaty Hong Bu. Latem w jaskółczym gnieździe pojawiły się pisklęta. Pisklęta zawsze były głodne. Widząc Hong Bu lub jego dzieci, pisklęta otwierały dzioby. I za każdym razem dostawały kilka ziaren, a czasem nawet dżdżownicę. Wkrótce pisklęta zaczęły uczyć się latać. Kiedyś, gdy siedziały na gałęzi drzewa, wpełzł tam duży wąż. Widząc to, Hong Bu głośno krzyknął:

- Wąż, wąż! Odlatujcie szybko!

Małe jaskółki usłyszały jego krzyk i natychmiast odleciały do sąsiedniej sosny. Ale jedno z piskląt wciąż latało tak źle, że nie było w stanie dolecieć na drzewo i wpadło w trawę. Hong Bu uniósł jaskółkę i zobaczył, że jej łapka została złamana. Zabandażował jej łapę i zaniósł do chaty i kazał dzieciom codziennie karmić jaskółkę. Gdy nadeszła jesień, jaskółka już wesoło skakała i latała po całej chacie. Pewnego dnia Hong Bu zabrał ją do pobliskiego gaju i wypuścił. Jaskółka zatrzepotała swobodnie, zaświergotała i zniknęła w czystym niebie. Poleciała do królestwa ptaków, gdzie  nie ma mrozu i gdzie żyje mądry i sprawiedliwy król ptaków. Kiedy król ptaków zauważył kulawą jaskółkę, był bardzo zdziwiony:

- Od trzystu lat rządzę ptakami, ale nigdy nie widziałem, że jaskółki mają krzywe nogi.

Jaskółka opowiedziała królowi wszystko, co jej się przydarzyło, jak uratował ją i wyleczył Hong Bu. Król wysłuchał historii jaskółki i powiedział:

- Nie ma większej wady niż niewdzięczność. To dla ciebie pestki dyni. Wiosną zaniesiesz ją osobie, która cię uratowała.

Kiedy od morza powiał ciepły wiosenny wiatr, jaskółka udała się w długą podróż do brzegów Korei. Leciała przez dwa dni i trzeciego zobaczyła znajomą chatę. Jaskółka usiadła na dachu chaty i głośno ćwierkała. Hong Bu obudzony radosnym świergotem,wstał wyszedł z chaty i natychmiast zobaczył znajomego ptaka. I przyleciała do niego jaskółka, usiadła na jego wyciągniętej dłoni. I nagle Hong Bu ujrzał w swojej dłoni pestkę dyni. Zadowolony, zasiał to ziarno w swoim ogrodzie. Przeszło tylko trzy dni, a kiełek już pojawił się z ziemi.  Każdego dnia rósł coraz wyżej. Pewnego ranka pojawiły się trzy kwiaty, a po kilku tygodniach kwiaty zamieniły się w małe dynie. Dynie rosły szybko, wypełnione sokiem,i wkrótce można je było już zjeść.

Hong Bu miał właśnie pokroić dynie, ale jego żona powiedziała:

- Niech jeszcze dorosną. Zrobimy z nich duże naczynia na wodę i sprzedamy te naczynia bogatym ludziom. Hong Bu posłuchał swojej żony i wkrótce dynie stały się takie ogromne, że już nie można było ich przeciąć nożem. Wtedy biedak wziął piłę i piłował pierwszą dynię. I tak szybko, jak dynia podzieliła się na dwie połówki, wyszedł z niej piękny chłopiec i postawił na ziemi u stóp biedaka dwie butelki: złotą i srebrną. Chłopiec skłonił się i powiedział:

- Wielki król ptaków przesyła pozdrowienia. Ten, kto wypije łyk ze złotej butelki - zawsze będzie zdrowy. Ten, kto wypije łyk ze srebrnej - zawsze będzie młody. Mówiąc to, chłopiec zniknął. Hong Bu zabrał do chaty prezent od króla ptaków i zaczął piłować drugą dynię. Gdy tylko druga dynia się rozpadła, wyskoczyło z niej sześciu rzemieślników. Każdy z nich miał w ręku narzędzie: pierwszy miał siekierę, drugi piłę, trzeci dłuto, czwarty miał strug, piąty łopatę, szósty łom. Rzemieślnicy zabrali się do pracy od razu i szybciej niż myśl przebiega  przez głowę, zbudowali ośmiopokojowy dom z dwoma werandami i trzema dziedzińcami. Po wykonaniu swojej pracy stolarze ukłonili się i zniknęli.

Kiedy Hong Bu opamiętał się zdziwiony, powiedział swojej żonie i dzieciom:

- Zobaczmy teraz, co jest w trzeciej dyni. Byłoby miło znaleźć  przynajmniej trochę ryżu, bo dzisiaj nie mamy ani jednego ziarna!

I zaczął piłować trzecią dynię. Kiedy połówki trzeciej dyni rozpadły się, z hałasem wyskakiwały gęsi, kaczki, bażanty, kury, indyki. Ostatnie z dyni wybiegły dwa małe osiołki. Osły miały załadowane torby ze złotem i srebrem.

Hong Bu, jego żona i dzieci żyli dobrze i szczęśliwie. Dobrze żyli i ich sąsiedzi  wyleczyli się szczęśliwie dzięki Hong Bu który nikomu nie odmówił pomocy. Im więcej pieniędzy rozdał, tym więcej miał w swoich torbach  złota i srebra. Wieść dotarła do Nal Bu, że jego brat rozdaje pieniądze biednym.

Bogacz śmiał się, nie wierzył opowieściom ludzi:

- Skąd ten żebrak bierze pieniądze? Nawet  słomy na sandały mu brakuje. Bogacz postanowił udać się do Hong Bu, dowiedzieć się, czy jego brat nie zmarł z głodu.  Przyjechał do Hong Bu - nie mógł uwierzyć własnym oczom. Zamiast chaty - ośmiopokojowy dom z dwiema werandami i trzema dziedzińcami. Na pierwszym dziedzińcu - byki, konie, na drugim - kury, gęsi,bażanty, indyki. Na trzecim znajduje się piękny ogród. Tu było tyle owoców! Jabłka, brzoskwinie i gruszki i morele! A kwiaty wydzielały taki zapach, że zapach czuć było ich w całej wiosce. Nal Bu zbliżył się do domu i zobaczył: jego brat siedzi na werandzie, gra w szachy z synem. Weranda jest cała pokryta tygrysimi skórami. Nal Bu prawie umarł z gniewu. Hong Bu zobaczył swojego brata  wyszedł do niego, i odprowadził go na werandę. Nal Bu trzymał się przez długi czas, a potem nie

wytrzymał i zapytał, skąd biedak zdobył takie bogactwo. A Hong Bu nigdy nie kłamał. Tym razem też nic nie ukrywał  przed swoim bratem i opowiedział mu wszystko tak, jak było.

Nal Bu wrócił do domu i natychmiast powiedział pokojówce aby przyniosła mu jaskółcze gniazdo. Pokojówka zrealizowała zamówienie pana. Znalazła jaskółcze gniazdo pod okapem domu. W nim były  trzy pisklęta. Wczesnym rankiem, kiedy wszyscy w domu spali, Nal Bu wyjął z gniazda pisklęta, zabił dwa z nich, złamał trzeciemu nogę i zaniósł je do domu. Przez całe lato bogacz leczył biedną jaskółkę, a jesienią ją wypuścił. Okaleczone pisklę odleciało do królestwa ptaków.  Kiedy król ptaków zobaczył kulejącą jaskółkę, zapytał ją:

- Powiedz mi, kto cię obraził. Dlaczego utykasz?

jaskółka powiedziała wszystko: jak Nal Bu zabił jej brata i siostrę,jak sam złamał jej łapkę, a potem wyleczył ją i puścił. Król ptaków wysłuchał smutnej historii jaskółki i powiedział:

- Oto pestka dyni. Wiosną oddasz ją mężczyźnie który złamał ci nogę. Mijały miesiące zimowe i nadeszła wiosna. Kiedyś, kiedy bogacz siedział na werandzie i palił fajkę, usłyszał ćwierkanie jaskółki. Nal Bu otworzył naoliwione papierowe okno i od razu rozpoznał zeszłoroczną jaskółkę Gdy tylko Nal Bu wybiegł na podwórze, jaskółka podleciała do niego - i pestki dyni spadły na ziemię. Nal Bu chwycił nasiona i zaczął szukać miejsca, w którym je posadzi. On bał się aby złodzieje nie ukradli magicznych dyń, gdy nadejdzie ich czas dojrzewania.  Nal Bu postanowił zasadzić ziarno w pobliżu samego domu, aby zawsze być blisko cudownej rośliny. Przez całe lato Nal Bu nie zamykał oczu - strzegł swojego skarbu. Poluzował ziemię, podlewał kiełek najczystszą wodą, chronił go w ciągu dnia od parnych promieni słońca, przykrywał matą w zimne, wietrzne noce. Magiczne nasiono szybko wykiełkowało, a jesienią pędy pokryły cały dom bogacza. Zamiast trzech dyń u Nal Bu urodziło się pięć. Bogacz chodził szczęśliwy i dumny. A dynie każdego dnia stawały się coraz większe. I wkrótce stały się tak ogromne, że pod ich ciężarem zaczął trzeszczeć dom. Nal Bu musiał przeprowadzić się z żoną do składu, w którym trzymał zboże. Bogacz i jego żona nie odstępowali od magicznych dyń. Nal Bu pilnował ich w nocy, a jego żona w dzień. Można je było kroić już dawno, ale Nal Bu uważał, że im większe  będą, tym więcej skarbów się w nich zmieści. W końcu dynie zrobiły się tak duże, że połamały dach domu, przebiły się przez sufit i wpadły do pomieszczeń. Nal Bu zaczął je wyciągać z domu, ale okazało się, że ogromne dynie nie chcą przejść przez drzwi. Musiał zburzyć ścianę, żeby wytoczyć dynie na podwórko. Nal Bunie był bardzo smutny, że został bez domu. Bogacz wiedział, jakie skarby kryły dynie jego brata ...Kiedy dynie wytoczono z domu na dziedziniec, rozkazał Nal Bu zamknąć szczelnie bramę, aby nikt mu nie przeszkadzał, i zaczął kroić pierwszą dynię. Dynia była tak duża i twarda że bogacz odpoczywał trzy razy, zanim dokończył. Gdy jej połówki rozpadły się, z dyni wyskoczyło dziesięciu tancerzy. Natychmiast zaczęli śpiewać i tańczyć. Nal Bu i jego żonie z podobało mi się oglądanie tego bezpłatnego programu.

- Tancerze przyszli radować się naszym szczęściem, -

- powiedział Nal Bu do swojej żony. - Jednak nudzą mnie: nie mogę się doczekać aby dowiedzieć się, jakie cuda skrywają pozostałe dynie.

I krzyknął do starszego tancerza:

- Idź stąd!

Starszy tancerz nie był obrażony: skłonił się i powiedział:

- Bawiłeś oczy naszymi tańcami i zachwycałeś uszy naszym śpiewem. Zapłać nam dziesięć tysięcy sztuk srebra i znikniemy.

Trzęsąc się z wściekłości, bogacz dał im worek pieniędzy - i tancerz zniknął.

Nal Bu zaczął kroić drugą dynię. Miał nadzieję, że z drugiej dyni wyskoczą stolarze i zbudują mu nowy dom. Ale z drugiej dyni wyszła dziesięciu mnichów z ogolonymi głowami i zaraz

zaczęli błagać Nal Bu o jałmużnę. Na próżno wyrzucał ich bogacz z podwórka. Wiadomo, że mnisi są najbardziej chciwymi i najbardziej irytującymi  ludźmi na ziemi. I chociaż Nal Bu był bardzo skąpy,musiał dać mnichom tysiąc sztuk srebra, żeby odeszli.

- Nie bądź smutna! Powiedział do swojej żony. - Już w trzeciej dyni na pewno znajdziemy srebro i złoto. Ale kiedy odpiłował trzecią dynię, wyszła długa procesja płatnych żałobników. Za żałobnikami tragarze: nieśli martwe ciało. Żałobnicy głośno krzyczeli aż sąsiedzi bogacza zaczęli pukać do bramy, aby się o tym przekonać co się stało .

- Wyjść! - krzyknął do żałobników Nal Bu.

-Kto was tu wezwał?

- Nie wyjdziemy, dopóki nie otrzymamy pieniędzy na pogrzeb ciała i na zakup odzieży żałobnej - odpowiedzieli żałobnicy i krzyczeli jeszcze głośniej. Nal Bu bał się, że sąsiedzi zlecą się na ten płacz. W końcu nie zobaczy reszty dyń przed sąsiadami. I dał żałobnikom dziesięć tysięcy sztuk srebra.

Z czwartej dyni wyskoczyło pięć śpiewaczek . Każda śpiewaczka miała własną piosenkę. Pierwsza śpiewała o dwunastu miesiącach, roku; druga - o trzydziestu dniach, stanowiących miesiąc; trzecia dotyczyła godzin składających się na dzień; czwarta dotyczyła śmierci starego roku; piąta dotyczyła narodzin nowego roku. Kiedy śpiewaczki skończyły  śpiew, zażądały od bogacza, aby oddał im za ich staranie całe zboże.

- Nic wam nie dam! - krzyknął Nal Bu. - Wszystkie pieniądze to ja już rozdałem. A teraz jeszcze chcecie mnie zostawić bez zboża! Wyjść! Ale śpiewacy nie drgnęli.

- Znowu się wzbogacisz, gdy otworzysz piątą dynię -powiedzieli. - Jeśli nie zlecisz sługom załadowania całego  twojego ziarno na byki i konie, które stoją na twoim pierwszym podwórku,

będziemy śpiewać do białego rana. Czy mu się to podobało, czy nie, ale bogacz musiał rozstać się ze swoim ziarnem. Służący zwinnie ładowali worki na wózki - i dalej a drogę, po kilku minutach bogacz nie miał ani jednego worka zboża, byka, żadnych krów, żadnych koni.

Drżący z chciwości i niecierpliwości Nal Bu zaczął piłować piątą dynię. To była największa i najtwardsza dynia wszech czasów. Słońce już dawno zaszło za górą, nadeszła noc i bogacz nadal piłował i piłował. Aż w końcu dynia pękła. I nagle z niej buchnął gwałtowny wiatr i wściekłe płomienie. Wiatr powalił dom i płomienie zamieniły go w ogromne ognisko. Na próżno Nal Bu i jego żona wzywali sąsiadów na pomoc. Nikt im nie pomógł, bo oni sami nigdy nikomu nie pomogli  i nie zrobili dobrego uczynku. A kiedy zobaczył Nal Bu, że jego szkatuła, gdzie trzymał złoto płonęła - nie mógł się oprzeć i  też rzucił się w ogień. Tak zmarł okrutny bogacz. I nikt w wiosce go nie żałował. I nie płaczmy z jego powodu